De eerste dagen heb ik mij gedragen alsof ik geen enkele opvoeding heb genoten.
Dat leverde niets op, zelfs geen aandacht. Daarop heb ik besloten mij enigzins aan te passen, dat maakt mijn leven dragelijk.
Er zijn hier ook zoveel nieuwe dingen te beleven. Mijn aandacht erbij houden is moeilijk alles beweegt of piept hier.
Qua gehoorzaamheid is het nog erger dan thuis. Als ik niet doe wat een hond behoort te doen zit mijn moeder of de bazin op mijn nek.
Toch ravot ik ook lekker met Ma en weet van geen ophouden.

0 reacties:
Een reactie plaatsen